निर्याज प्रेम(भाग पयलो)

 निर्याज पिरेम(पयलो भाग)

बाळगो मुन्सिपालटीत क्लर्क.  बाळग्याचो बापूस मिलमधी कामाक व्हतो. मिल बंद झाल्यार काय वरसा तेंचा कुटुंब गावाक रव्हला पुन परत हयसर खोली मेळली नि ती मुंबयक रवाक इली. 

सुसल्याच्या आवशीचा सुसला एकुलता येक चेडू. तेंची नि हेंची भित येकच. अगदी सख्खेशेजारी. 

मडक्यासाऱ्या गोल तोंडाचा,करनासाऱ्या टपोऱ्या डोळ्याचा नि आगळासाऱ्या लालबुंद व्हटाचा सुसला बिल्डींगीतल्या परतेक झिलग्याच्या मनातला पाखरु व्हता पन सुसल्यान मातर बाळग्याकच मनातल्या मनात वरल्यान होता. 

आयेन घरात हिवसान रानल्यान काय सार,इसवनीचे हातभर मोठे तुकडे सुसल्या बाळग्याच्या आयेक, पार्सल करी. 

तिका ती मामी म्हनी. बाळग्याच्या आवशीचोव सुसल्यार जीव जडललो. येकतर बाळग्याच्या भैनीचा गुदस्ता लगीन लावून दिल्यानी व्हता. ती खडे थय पिंपरीक क काय रवाक व्हती. वरसातना येकारदे पाऊट मायलेकींची गाठभेठ होय. 

बाळग्याचे वडील अन्ना खैच्या पक्षाचे कार्यकर्ते हुते. तेंचो पाय घरात टिका नाय.

हे कारनान बाळग्याचे आवशीक घर निसता खाऊक येय. सुसला इला काय चार गजाली मारुक गावा तिका. 

सुसल्यान बाळग्याची वाट बगल्यान बगल्यान नि मामीक सांगल्यान.."गे मामी"

"काय गो. काय व्हया तुका?"

"तुझो झिल..बाळकृष्णा."

"गो पोरा काय बोलतहस..खुळावलहस..अशी बोलनी बायलमानसा करनत नाय."

"गे मामी तुया तुज्या झिलाक बोलाकच शिकवलस नाय..तेकारनान माका ताँड उघडूचा लागला नायतर मिया कित्याक बोलना व्हतय?"

"ताव बरुबर हा तुजा. माजो झिल वाटेन जातानाव खाली मान घालून चलनारो. मिया बाळग्याक इचारतय. तेच्याव मनात आसला तर आमी दोगाव येतव बोलनी करुक वसरेक. हां आता लक्षात इला माज्या..हे कारनास्तव तुया भाजलेला म्हावरा,गाबोळीचे लडी बाळगो येवच्या टायमाक घेऊन येय व्हतंस!"

"माssमी. चिडवू नुको ना गे."

"बरा बाय नाय चिडवत. जा आता तिनसान झाली. आवशीक काय तरी मदत कर जा. नायतर करवादतली."

"होय गे जातय..पन तू आपला प्रामिस लक्षात ठेव हां."

"प्रामिस..ता आनी खैचा?"

"असा गे काय करतस! माजा नि.."

(तेच टायमाक झिलबापूस घरात शिरले.)

"काय सुसले..गो कसला प्रामिस दितस मामीक..माका तरी सांग."..बाळग्याचे वडील अन्ना.

(दोनव येण्या हातांनी हलवीत) आमी नाय जा!(करीत सुसला घराकडे पळाला.)

"गो,बाळग्याचे आवशी..ह्या सुसल्याक काय झाला? कुनाच्या पिरेमात बिरेमात पडला की काय पोरग्या..रीतसत काय ता होऊक व्हया पोराचा. आवशीच्या पदरात येकच ह्यो मोती आसा. बिचारीचो बापूस व्हयो आसतो. लवकर गेलो.

(अन्नांका सुसल्याच्या बापाशीची नि तेंची दोस्ती आठावता. चित्रा टाकीजच्या सामनी दोगाव एकसाथ बसान कान कोरून घेयचे, क्यास कापूकव येकाच टायमाक जायत व्हते पन एका आक्सिडंटात सुसलेचो बापूस गेलो नि मैत्री अंतारली..तवा सुसला धाएक वर्षाचा हुता 

 काय दिस सुसल्याची आव्स माह्यराक रवली पन थय भावजयांवांगडा तिचा पटना. पयल्यासारो मान मिळंना..भाड्यान खोली घेऊन काय वरसा रव्हली..फारशी कालनीत जेवान बनवूक जाव्क लागली. थयल्या फराकातल्या फारशीनींनी तिका बरो आधार दिलो. पैश्याआडक्याचीव मदत केली. 

सुसला म्युन्सिपालटीच्या शाळत जाय. रडतखडत धावीपातुर शिकला. रुपान गोरापीट पुन अभ्यासात काळो माठ.. धावी काटार पास झाला नि शाळा सोडल्यान. मगे खय टेलरनीथय पोलके शिकूक जाय..थयव हेचा डोसक्या नीट चलना. . शेवटी काय म्हनतत ता पार्लराच्या कलासाक जाव्क लागला. बायकांचे भुवयांची,हातापायावरली लोव काडूची(भादरुची), क्यास कापुची कामा करुक लागला. हे कामात तेका गतीव हुती. खालच्या मजल्यारच्या काव्याचे क्यासतर भिरगावन्या कोंबडीगत करुन दिल्यान सुसल्यान. ता काव्या खयव जाऊचा तर तो फुलारो फुलवून जाय.

बाळग्याच्या आवशीन जेवान वाढल्यान.

"आये,आज काय आसा जेवनात?" बाळग्यान इचारल्यान.

"कोबीची भाजी..चण्याची डाळ टाकून नि तिकटी डाळ."

"माका नुको ती. तूच खा. चण्याच्या डाळीन पॉट फुगता माजा. हाफिसात बसलय काय लै प्राब्लेम व्हता. तुका कळताहा! खेतुरव चन्याची डाळ टाकतस. वायच गोलमो टाकतस तर.." बाळग्यान आव्शीचे जेवनाक नाक मुरडल्यान.

"रे जिरतली ती डाळ रातीक. उद्या करुक सांगतय बोंबलाचा कालान. आता गीळ चल." अन्ना बाळग्याची समजूत घालूक लागले..तसो बाळगो हात धुऊन येऊन पानार बसलो.  बघता तर ताटात इसवनीच्यो तुकड्यो..नि गाबोळीचे लडी..नि बाजूक तिरफळा घातललो मोतकांचो सार. बाळग्या येक नाय नि दोन नाय घास मारुक लागलो.

"ओ आयकलास.."

"काय आयकुचा..झिलाक माशाचो सार,तुकडे नि मिया खातय कोबी..नि आयकतय."

"ओ..शनवार असा न्हय आज..उद्या हाडा कायतरी. ह्या सगळा सुसल्याचा शेजारपाळा."

"पॉर गुणी आसा. आज तेचो बापूस असाक व्हयो आसतो. लगीन लावून देना आसतो चेडवाचा."

"मगे..तुमी तेंचे मैतर ना. तुमी कित्या नाय खटपट करीत?"

"तेंचो समाज येगळो.."

"काय येगळोबिगळो नाय. ता पॉर येवडा सगळा हय हाडून देता..काय म्हून..इचार केलास!"

"शेजारssपाळा.."

"बाकीची शेजाऱ्या नाय दिनत ती शेजारपाळा तुमच्या झिलाक. पानी मुरताssहा समाजला."

"खय गो. पाव्स नाय नि पानी खय मुरतला!"

"बटाटी भरलीहत डोसक्यात तुमच्या. सगळा काय ता इसकटून सांगूचा लागता. अवो, सुसल्याचा पिरेम जडलाहा आपल्या बाळग्यार."

"काय म्हनतस काय! म्हनान बाळग्याक म्हावरा हाडून दिता सुसला"

"होय ओ. नाय तर काय."

"माका सून म्हून चलात. बाळग्याक इचारुक व्हया."

(बाळग्या कानात बोती घालून घास मारताहा. अन्ना एका सायटीचे कानातली बोती काढतत.)

"बाळ्या,तुका आवाडता?"

"लैच"(बाळग्या कपो खायत मुंडी हलवता)

"कोन?"

"म्हावरा. आये आजून येक तुकडी असात तर घाल गे."

"रे शीरा पडली तुज्या तोंडार ती..तुका सुसल्या आवाडता का विचारतव आमी." बाळग्याची आव्स करवादली.

"सुसल्या..तेचो काय संबंध?"

"व्हयता रगडलास ता तिनाच हाडून दिला." अन्ना बोलले.

"तुका सुसल्या पसंत हा काय नाय ता फायनल सांग..उद्या आयतवारी मागनी घालूक जातव. मामाकव फोन लावतव नि बोलवून घेतव." बाळग्याची आव्स बोलली.

"गे आये,मिया तसल्या नजरेन कवा बगलयच नाय सुसल्याहारी.." बाळगो चूळ भरता भरता म्हनालो.

"रे मग आता बग. तसल्या नजरेन. नायतर केस्मो हाडून दितय..तेतूरसून बग." बाळग्याची आव्स बोलली.

"पुन आये ता धावी पास. माका मित्र हसतले..मिया बीकॉम आसय. बायको निदान बारावी पास तरी व्हयी काय नुको!"

"रे तेंका सांग चवदावी पास आसा नायतर सोळावी पास आसा म्हून..ते काय सर्टीफिकिट नाय मागतले हत बगूक. तू आसो सावळो..तसो काळोच म्हतला तरी चलात..नि ता गोरापीठ चानन्यासारा पॉर तुज्यार जीव टाकताहा तर भाव कित्याक खातस!" अन्ना बोलले.

"पुन आये माजा ठरला हा. समोरच्या बिल्डींगतली रेवती आवाडता माका."

"ता रेवता,भोपळ्यासारा जाड आसा. आता येवडा तर फुढे केवढा होतला! तेची आव्स बगलस मा..रिक्सेत बसली काय दुसरे मानसाक बोचो टेकुकव जागा मिळना नाय."

"आये पन मिया रेवतीक वचन दिलंय."

"मसनात गेला तुजा वचन..तिच्या वांगडा लगीन केलंस तर मिया गावाक जातलय."

"जा"

"काय बोललंस?"

(क्रमश:)

ह्या थोडा सुचला तसा लिवला. बगुया फुडच्या भागात बाळग्याचा लगीन नक्की कोनावांगडा व्हता ता. सुचला तर 😀

--©®गीता गरुड.