गोष्टी मनामनातल्या

  नातसून <script async src="https://pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js?client=ca-pub-7389619452372445"      crossorigin="anonymous"></script> ©®गीता गरुड. "ए मयंक, तुझ्या आजोळी मला दिवसभर साडीत रहावं लागणार का रे?" "कोणी सांगितलं तुला? असं काहीही नसतं गं.पंजाबी ड्रेस, ट्रेकसुट..तुला ज्यात सुटसुटीत वाटेल ते घाल. देवळात जाताना मात्र साडी नेस." "बरं. ए पण आपण कुठेतरी ट्रीपला गेलो असतो की. तिथुनच गोवा जवळ आहे ना. गोव्याला तरी जाऊ दोन दिवस." "बरं. बघू.आधी पोहोचू तरी वेंगुर्ल्यात. पुढचं पुढे." "मग थोडंच ऐकणार तू माझं, तिथे गेलं की. आधी प्रॉमिस दे गोवा ट्रीपचं तरच जाऊ आपण तुझ्या आजोळी." ज्योत्स्ना हट्टाने म्हणाली. "बरं बाई देतो प्रॉमिस. गोवाच काय, तिथून पुढं केरळातही जाऊ." "नको उगा हवेत बाण उडवूस.आणि काय रे तिथे अहोजाहो करावं लागेल का तुला?" यावर मात्र मयंक हसू लागला. "तुला काय जातय हसायला. तुम्हा पोरांचं बरं असतं. सासरमाहेर वगैरे नसतं. आम्हा मुलींनाच सगळीकड...

 आली माझ्या घरी ही दिवाळी ©® गीता गरुड. इंदुक्काने आज नथुबाईकडून सगळी भांडी लख्ख घासून घेतली होती. भांडी बाहेर खाटीवर ठेवून त्यांची राखण करण्यासाठी अण्णांना तिथेच खुर्ची घालून दिली होती. उन्हाची कोवळी किरणं हळूहळू जून होऊ लागली होती नं  स्टेनलेस स्टीलाच्या, पितळेच्या भांड्यांवरनं परावर्तीत होत होती. इंदुक्काची जहागिरच जणू ती.  "हां घेवा यादी लिवूक." इंदुक्का अण्णांपुढ्यात वाणसामानाची डायरी नि पेन सरसावीत म्हणाली.  "कोडा सोडवतय मिया नि तुजा काय ह्या भलताच. मोप टाईम आसा आजून दिवाळेक. मगे सावशीत लिवया. आता जा घरातली कामा आटप." अण्णांनी पेपरात डोकं घालत इंदुक्काची मागणी जवळजवळ धुडकावूनच लावली. इंदुक्का थोडीच ऐकायला. "सांगलय तेवढा करूचा. हां लिवा एक किलो चणे." "गो खेका इतके!" "शिरा घालूक! चाळीत ताटा देऊक व्हयी. आपले पीठाचे करंजे सगळ्यांका आवाडतत. चारचार तरी परतेकाक देऊक व्हये नि वायच उकडे तांदूळ घालून पीठाचे लाडूव वळीन. तुमका लय आवाडतत ते ठाऊक असा माका." "गो पन त्यो डायबिटीस.." "तेकाव समाजता वर्षातलो मोठो सण हा. गोडधोड खाऊक नक...

 #आठवणीतली_दिवाळी  रोजच येतो दिवाळीदसरा असं असलं तरी आत्ताच्या दिवाळीला लहानपणीच्या दिवाळीची यत्किंचितही सर नाही. मन हळूच मागं मागं जाऊ लागतं अन् ते हरवलेले क्षण आठवू लागतं,ओंजळीत घेऊ पहातं.ते शाळेतले सहामाहीचे दुपारच्या सत्रातले पेपर.काही बरे जायचे काही कठीण..पण घरी आल्यावर पेपर सोप्पा गेला सांगितलं की काम झालेलं असायचं.पुढचं पुढे.आत्तासारखं नाही.आत्ताच्या मातोश्री एकेका मार्काचा किस काढत्यात.आपसूकच मग मुलं कॉपीचा आश्रय घेऊ पहातात.आमच्यावेळी मार्कांची जाचक बंधनं नव्हती त्यामुळे कॉपी वगैरे करुन गुण फुगवायचे.हे आमच्या गावीही नव्हतं. त्या अमक्याचपेक्षा तुला जास्त गुण पडलेच पाहिजेत.त्या सोम्यागोम्याला मिळतात,तु तर त्यांच्यापेक्षा चांगलंचुंगलं खातेस मग तुला का नाही त्यांच्यासारखे गुण मिळत हे आत्ताचे संवाद तेंव्हा अस्तित्वात आलेच नव्हते. उलट आम्हांला बाबा नेहमी सांगत,पेपर झाला की त्या पेपरचा विचार डोक्यातून काढून टाकायचा.त्या पेपराची चर्चा मुळी करायचीच नाही.पुढच्या पेपराकडे लक्ष केंद्रित करायचं.दुर्दैवाने आत्ताच्या मुलांना पालक असं नाही सांगत. असो तर परीक्षेच्या शेवटच्या दिवशी मोठी...

 शिरापुरी ©® गीता गरुड. अन्नपुर्णा उपहारगृहात नेहमीसारखीच वर्दळ चालू होती. हे उपहारगृह बसस्टँडच्या जवळ असल्याकारणाने लांबच्या पल्ल्याचे प्रवासी, बस ड्रायव्हर, कंडक्टर तसेच बाजारात घरची माळवं विकायला आलेल्या बाया, मासे विकायला आलेल्या बाया सगळ्यांचं पेटपूजेचं ते हक्काचं ठिकाण होतं.  दुकानाचे मालक रघुनाथराव यांना आतासं वयोमानापरत्वे गल्ल्यावर बसणं जमत नसल्याने एरवी फक्त मार्केटिंग सांभाळणारा व नोकरांवर जातीने लक्ष ठेवणारा त्यांचा मुलगा राजू आता गल्ल्यावर बसू लागला होता. सगळीकडे लक्ष ठेवताना त्याची दमछाक व्हायची. रघुनाथरावही काठी टेकत टेकत दुकानातील एखाद्या खुर्चीवर येऊन पेपर वाचत बसायचे. आजही भटारखान्यात भल्या मोठ्या कढईत तूप ओतलं होतं नं त्यात पिशवीतला रवा ओतून भल्या मोठ्या जाडजूड पितळी काविलत्याने आचारी तो रवा परतत होता. एकीकडे टोपात दूध उकळत होतं तर एका पितळी टोपात चहा उकळत होता. एक आचारी कांदाभजी तळून काढत होता.  भूक लागली नसली तरी शिरापुरी,भजी,उसळपाव,चहा अशा विविध पदार्थांच्या गंधाने प्रत्येक व्यक्तीची पावलं अन्नपुर्णा उपहारगृहाकडे आपसूक वळत होती.  गावातली बडी धें...

 आणि ती वेगळी झाली उजू हे बरं नाही केलंस तू. केवढ्या विश्वासाने मी माझ्या मैत्रिणीला तुझं स्थळ सुचवलं होतं. एकच मुलगा तिचा तोही दुरावलास तिच्यापासून. सासू एवढी शिकलेली,शांत स्वभावाची आणि तू . काय कमी होतं तुला त्या घरात. माझच चुकलं. उगा त्या प्रांजलीला तुझं स्थळ सुचवलं तिच्या लेकासाठी. इंदुताईंनी आपल्या भाचीला,उजूला फोनवर चांगलच धारेवर धरलं होतं. उजूने काही नं बोलताच फोन ठेवून दिला होता.   आठवड्याभरानंतर एकेदिवशी दुपारी इंदुताई बाहेरच्या ओट्यावर बसल्या असताना पोष्टमन पत्र देऊन गेला. बऱ्याच वर्षांनी असं कोणी पत्र पाठवलं होतं त्यांना. इंदुताईंनीनी पत्रावरचं नाव वाचलं..सौ.उज्वला उमेश काणे इंदुताईंनी पत्र फोडलं नि भिंतीला टेकून वाचू लागल्या. प्रिय इंदूमावशी, साष्टांग नमस्कार,              मावशी रागावली आहेस नं तुझ्या उजूवर फार. त्यादिवशीच्या तुझ्या बोलण्यातून लक्षात आलं गं माझ्या. मावशी,मला खूप काही सांगायचंय तुला म्हणून हा पत्रप्रपंच.              लहान असताना तुझ्याकडे येऊन रहायचे मी तेव्हा तू सासूची जशी सेवा क...

 चल थाटुया नव्याने संसार! ©®गीता गरुड. गिरीधरराव, एक सेवानिवृत्त राजपत्रित अधिकारी. वास्तव्य पुण्यात धाकट्या लेकाकडे. काम काय तर नातवाला स्कुलबसपर्यंत न्हेऊन सोडणे, आणणे, बँकेत जाऊन, पोस्टात जाऊन पासबुकांवर एंट्रीज करून आणणे  वगैरे वगैरे.  आज सकाळी गिरीधररावांना जरा अंग मोडल्यासारखं वाटतं होतं म्हणून त्यांनी पहाटे उठून फिरायला जाणं कँसल केलं. पहाटे फिरायला गेले की त्यांना समवयस्क मित्र भेटायचे, चार गप्पा व्हायच्या. एकमेकांची दुखणी, गार्हाणीच काय तर आनदाचे शिडकावेही शेअर केले जायचे. तिथेच कोरा चहा घेऊन मग शबनम खांद्याला लावलेले गिरीधरराव ग्रंथालयाकडे वळायचे. तिथे बरीचशी वर्तमानपत्र चाळायचे. घडणाऱ्या त्याच त्या बातम्यांचा मागोवा घ्यायचे.  शेल्फवर रांगेत लावलेल्या पुस्तकांतील आवडीचं पुस्तक निवडण्यात सहज पाऊणेक तास निघून जायचा. पुस्तक घेऊन घराकडे येईस्तोवर नातू शाळेत जायला तयार झालेला असायचा. त्याला बसपर्यंत सोडून यायचे. सून ऑफीसला निघालेली असायची मग अख्खा वेळ ते आणि तो वनबीएचके.  अधेमधे बाया येऊन नेमून दिलेली कामं करून जायच्या. त्यांच्याशी जुजबी बोलणं व्हायचं तेवढं...

 मैत्रिणी मैत्रिणी जावा जावा झाल्या ©®गीता गरुड. सायली भाजी आणायला बाजाराच्या दिशेने वळली. भरतासाठी वांगी, नवऱ्याला आवडतात म्हणून त्याच्यासाठी भेंडी, सफरचंद, केळी हे सारं घेताघेता हातातली पिशवी भरून गेली. बँकेत एकदोन कामं होती, तीही तिने हातावेगळी केली. एव्हाना उन्हाने आपले हातपाय चांगलेच पसरले होते. सायलीच्या घशाला कोरड पडली. तहान लागली म्हणून विकतचं पाणी घेऊन पिणं तिला आवडत नसे. वळणावरच्या कानिफनाथ रसवंतीग्रुहाकडे तिची पावलं वळली. "काका, एक फुल ऊसाचा रस द्या. बर्फ नका घालू." अशी ऑर्डर देत ती बाकावर बसली.  'माकाव एक फुल रस दी बाबा. भुतूर बरफ नको टाकूस,' कोणाचा बरं आवाज. ओळखीचा वाटतो खरा.. असा मनाशी विचार करत तिने बाजूला पाहिलं. एक वयस्कर व्यक्ती आपला घामेजलेला चेहरा पुसत होती.  "जीजींनू तुमी हय! माका वळाखलास .." सायली जवळजवळ चित्कारलीच. तसं जीजींनी सायलीला निरखून पाहिलं. "नाय गे बाय वळखाक." "ओ जीजींनू, मिया सायली. तुमच्या बायग्याची मैत्रन. मिया यैय बायग्यावांगडा तुमच्या घराकडे. बायग्यान जिद केल्यान काय तुमी आमका पेरनीवयले गोल गोल पेरू काढून द...

#मी_टिंग्या_बोलतोय!! ©® गीता गरुड.  हाय,ए हेलो,असे काय इकडे तिकडे बघताय.जरा इकडे बघा की.मी मी टिंग्या बोलतोय. मला ना आताच मावशीने आंघोळ घातली.ती मला टावेलात लपेटणार इतक्यात मी सुळक्कन पळून इथे दाराआड  येऊन लपलो. माझी मम्मा आणि बाबा दोघेही सकाळीच उठून हाफिसात जातात.मम्मा जाताना मला दुधू देऊन जाते.मम्मालाना मला सोडून जाववत नाही. मलापण तिला सोडवत नाही मग मी मम्मा पायजे मम्मा पायजे करुन हातपाय जोरात हलवून रडतो.तेवढ्यात मावशी मला गेलरीत घेऊन जातात. गेलरीत मम्माने खूप छान छान रंगीत फुलं लावलैत, ती दाखवतात.मम्मा हळूच खालून माझ्याकडे बघत असते.मला कळतं ते.पण मी थोडा नमतेपणा घेतो अन् तिला जायला देतो. मावशी मग दुधात कसलीतरी रेडीमेड पावडर मिसळते व मला मांडीत घेऊन भरवते पण मला ती चव अजिबात आवडत नाही..मी ते भरवलेले गरगर् करुन फेकून देतो.मला फक्त मम्मादुधू आवडतं.ते मम्मा मला सकाळी देते आणि संध्याकाळी आल्यावर, रात्री झोपताना देते.मावशी कसली कसली सुपं करुन भरवते.ती मात्र मी पितो. माझ्या नाश्त्यानंतर मावशी मला शंभोला न्हेते.मस्त टपात घालून,डोक्यावरुन पाणी ओतते. मावशी माझ्या अंगाला साबण लावते,तो...