पोस्ट्स

मार्च, २०२४ पासूनच्या पोेस्ट दाखवत आहे

नवा डाव

इमेज
   नवा डाव ©®गीता गरुड. राजश्री व श्रेयस,दोघेही परदेशात वास्तव्यास होते व नुकतेच आईवडिलांना भेटावयास भारतात आले होते. मायदेशी आल्यापासून श्रेयसचं रोमँटिझम अधिकच वाढलं होतं. कुठे आईबाबा दिसत नाहीसं बघितलं की लगेच राजश्रीला मागून मिठी मारे. तिच्या गोऱ्यापान मानेवर ओठ टेकवे. राजश्रीचा मात्र कोण बघतय का या भीतीने जीव अर्धामुर्धा होई. शेजखोलीत ती त्याला चांगलेच रागे भरे. मग तोही लाडात येऊन म्हणे,"राज,तिथे असं कोण बघतय का या भितीत हळूच तुला मिठीत घेण्यात जे थ्रील असतं ना ते एकांतात मिठीत घेण्यात नाही गं." यावर राज म्हणे,"वेडा आहेस अगदी,प्रेमवेडा. हे प्रेम किती वर्ष उतू जाणार असं?"   "म्हातारे होईपर्यंत.. नव्हे चिरकाळ." मग राज त्याच्या मिठीत विरघळून जाई.   श्रेयसची लहान बहीण रेवती तिच्या मुलाला,निरजला घेऊन दादावहिनीला भेटायला आली. दोन वर्षापूर्वी एका अपघातात रेवतीचे पती मिलिंद जागीच गतप्राण झाले होते. त्यावेळी श्रेयस व राजश्री तिला भेटायला आली होती. त्यांनी तिला माहेरी रहाण्यास सांगितलं होतं पण तिने नकार दिला होता. ती मिलिंदच्या वडिलांसोबत सासरी रहायची. निरजचाही ...

राब पुस्तक आढावा

इमेज
  राब लेखक-अनंत मनोहर कॉन्टिनेन्टल प्रकाशन राब ही कथा आहे सह्याद्रीच्या कुशीतल्या आनेगावची. यात आपल्याला गुणा भेटते. गुणाच्या नवऱ्याला त्याच्या चुलत्याने घराबाहेर काढलेलं असतं. ती दोघं दूर बंगलोरला रहायची. गुणाचा नवरा गेल्यावर गुणा एकाकी पडते पण आपल्या लेकराला, शिवाला कष्ट करून वाढवते. शिवा बऱ्यापैकी समजुतीत आल्यावर ती दोघं पुन्हा आनेगावला येतात. गुणाचा चुलत सासरा, त्याच्या घरमालकीणीच्या शब्दाबरहुकुम भितीपोटी का होईना गुणाची जमीन परत करतो. शिवाला मदत करतात बाबाजी नि चंदरराव, हे त्याच्या वडलांचे दोस्त. चंदररावाची पत्नी अन्नपूर्णा, गुणाची सखी होते. अन्नपुर्णाची लेक पुतळा तर गुणाजवळच जास्त रमू लागते. पुढे पुतळा नि शिवाचं लग्न होतं. कथा तशी साधी, सरळ पण या कादंबरीत कोकणातील ऋतुचक्र, घेतली जाणारी हळवं भात, महान भात, वरई, नाचणी अशी पिकं, करांदे, कणगी अशी कंदमुळं याबद्दल माहिती दिली आहे. निसर्गाच्या शाळेत शिकून तयार झालेला बाबाजी, शिवाला येथील गवे, अस्वलं, रानडुकरं, काळवीटं, यांचा वावर, जीवनपद्धती याबद्दलचं ज्ञान देतो. बाळू मोरेसारख्या माणसापासनं दोन हात लांब रहायला शिकवतो. बऱ्याच...

ही दोस्ती तुटायची नाय

इमेज
  ही दोस्ती तुटायची नाय! ©®गीता गरुड. संजू प्रथमच आजीकडे रहायला आला होता. आजीचं घर एका डोंगरीवर होतं. आजुबाजूला फणस,पोफळी, आंब्याची झाडं होती. इकडे आल्यापासनं तो आईच्या आठवणीने व्याकूळ झाला होता. आजीकडे जायचंय म्हणून हट्ट करणारा संजू, आता आजी मला आईकडे सोड म्हणून मागे लागला होता. संजूच्या या वागण्याने बिचारी आजी अस्वस्थ झाली होती. आजीच्या घरापासनं काही अंतरावर रस्त्याचं काम सुरू होतं. रस्त्याच्या कामाला येणाऱ्या बाया आजीकडे पाणी मागायला येत. आजी त्यांना कळशी भरून पाणी देई. गुळाचा खडा देई. त्यांतली एखादी पोरकरीन आपल्या लेकराला दुधाशी घेऊन तिथेच लवंडे. आजी त्यांना केळीच्या घडावरली पिक्की केळी, अढीतले आंबे खायला देई. संजू आजीला म्हणाला,"आजी, हे आंबे, केळी तू त्यांना विकू शकली असतीस. तुला पैसे मिळाले असते." आजी म्हणाली,"संजूबाळा, सगळ्या गोष्टींत नफ्यातोट्याचं गणित मांडायचं नसतं. आपल्याकडे आहे त्यातलं थोडं ज्यांच्याकडे नाही त्यांना जरूर द्यावं." दुपारची उन्हं निवळली होती. मांडवावरच्या माडाच्या झावळ्यांची छान नक्षी खळ्यात पडली होती. संजू आपल्या नव्याकोऱ्या गाड्या ...

हुंदका

इमेज
  हुंदका ©®गीता गरुड रचनाने सुट्टी पडताच मामाला फोन लावला,"मामा.. मामा ये नि मला घेऊन जा." "हो रचू, उद्या येतो मी. तुझी ब्याग भरून ठेव. आई कशी आहे!आईला बरं वाटत नाहीए का?" "काय माहित. ती नं पप्पा डॉक्टरकडे गेलेत खरे." "तू आईची विचारपूस केली नाहीस!" "अरे मामा. मी किनई दहा वाजता उठले, त्याआधीच ती दोघं निघून गेली होती. मला शेजारच्या उमाआज्जींनी चहापोहे दिले पण ना मला तुपसाखरपोळी हवी होती. हे पप्पापण नं आईला कशाला घेऊन गेले." इतक्यात दाराची बेल वाजली. फोनवर मामाला बाय करून रचना दार उघडायला धावली. पप्पा आईच्या हाताला धरून घेऊन आले होते. तिच्यासाठी त्यांनी कुकरला मऊभात लावला. कुकर झाला तसा तिला मऊभात वाढून दिला. पाणीही दिलं नि औषधगोळ्या स्वतः काढून दिल्या. पप्पा आज मम्मीला एवढी स्पेशल ट्रीटमेंट का देत आहेत हे रचनाला कळत नव्हतं. मम्मी कशी आजारी पडेल! मम्मीलोकं कधी आजारी पडतात का! तिने तिच्या निळ्या डोळ्यांच्या नि पिंगट केसांच्या बाहुलीला विचारलं तशी बाहुलीनेही नकारात्मक मान हलवली. रचनाला वाटलं, आईला विचारावं,"मम्मा तुला काय होतय?...

ताई, धर माझे पाय!

इमेज
 ताई, धर माझे पाय! ©®गीता गरुड. बारावीची परीक्षा सुरू झाली. नेहाला बिल्डींगमधील साऱ्या काकाकाकूंनी येऊन शुभेच्छा दिल्या होत्या. नेहाच्या आईने किराणा, दळण सारं आणून ठेवलं होतं का तर नेहाजवळ थांबता यावं. तिला भूक लागली तर काहीतरी हलकंफुलकं घरातलं पौष्टीकसं करून देता यावं यासाठी थालपीठाची भाजणी, पातळ पोह्यांचा चिवडा अशी सारी जय्यत तयारी केली होती. नेहा अगदी मनापासून अभ्यास करत होती. तिचा छोटा भाऊ निखिल हा सहावीत होता. तोही ताईसोबत अभ्यासाला बसे. ताईच्या अभ्यासात व्यत्यय नको म्हणून कारटून अगदी हळू आवाजात पाही.  नेहाताईचा रसायनशास्त्राचा पेपर होता. ताई परीक्षेवरून आल्यावर थोडी झोपली. आईने नेहा व निखिल दोघांनाही त्यांच्या आवडीचं मसालादूध करून दिलं. निखिल खाली खेळायला पळाला.  नेहा अभ्यासाला बसली. एक दिवसाची मधे सुट्टी होती पण अभ्यासक्रमही खूप होता. सगळ्या धड्यांची उजळणी करणं गरजेचं होतं. नेहा अभ्यासाला बसली , तिने किती वेळात किती धडे करायचं सगळं आधी मनात आखून घेतलं आणि सुरूवात करणार इतक्यात जोरात बीट्स वाजू लागले..दिलदार मनाचं रुबाबदार..वाढीव तुमचा ह्यो कारभार..तुमचा येगळाच हाये...

आनंदवनभुवन पुस्तक आढावा

इमेज
  आनंदवनभुवन गो. नि. दांडेकर Majestic book stall जातीभेद, वर्णभेद यावरून शतकानुशतके उभे दावे माणसामाणसांमधे मांडले जात होते, आहेत नि यापुढेही मांडले जातील. दाण्डेकरांची ही गोष्ट कोणत्याही धर्माची अगर वर्णाची कड घेणारी नाही. गोष्टीबद्दल सांगण्याआधी थोडं गो .नी. बद्दल. गो. नीं.च लिखाण वाचताना मला खूप असं प्रसन्न वाटतं. आपलं घरातलं वडीलधारं आपल्याला गोष्ट सांगतयसं वाटतं. अक्षरं, वाक्यं, पानं पुढं सरकतात. गोष्टींतली माणसं, तो परीसर लख्खपणे मन:चक्षुंपुढे उभा रहातो. एखादा चित्रपट पहातोयसं आपण अक्षरापलिकडचं ते जग पाहू लागतो. तांबडफुटी, पडघवली, शितू, म्रुण्मयी..यांतल्या ठसठशीत व्यक्तीरेखा, तो निसर्ग सगळं कसं जीवंत, आपल्याला खुणावणारं. या पुस्तकात एक म्हण सापडली.आपण म्हणतो नं राईचा पर्वत करतात तसंच यात बऱ्याच ठिकाणी लिहिलय..रजाचा गज करतात असं. गो. नी. दाण्डेकर, श्री. ना.पेंडसे दोघांचीही लेखनशैली माझ्यातल्या वाचकाला मोहवून टाकते. या गोष्टीकडे वळुया. ही एक दीर्घकथा आहे. नायक आहे महादेव मोरे. लहानपणी आईचं दूध काही कारणास्तव मिळालं नाही. ज्या दुधआईनं तिचं दूध याला पाजलं, ती पुढे महारोगी झ...