आज्यांची शिकवन

 #आज्यांची_शिकवन

रामगो चवथे इयत्तेत हुतो.तेच्या पाठीर दोन भयनी हुत्या.रामगो,तेचे भयनी,आऊस,बापूस नी आजे अशी स जना तेंचे घरात हुती.रामग्याच्या बापाशीचा बारीकसा दुकान हुता. तेतूर नारळ,कांदं,बटाटी,चाकलेटा,गुळये,..असा बराच कायनूमायनू इकूक ठेयलेला असायचा.

गुदस्ता रामग्याचो शेरात रवनारो चुलतो तेचे झिलाक नी बायलेक घिऊन इललो,मुलुक देखवूक.  आर्य नाव हुता त्या मुलाचा. आर्य तिसरीत हुतो पन काय फाडफाड इंग्रजी बोला!  आवशीक ममी नी बापाशीक पप्पा. तेका खरातर मातीत खेळूची लय हौस पन तेची ममी तेका मातयेत हात घालूक देईत नाय हुती. भुतूर जर्मस आसतत सांगी. 

 एके दिशी आर्यचे ममीक तेची आऊस लय शीक असा म्हनान फोन इलो. तेबरुबर आर्यचो बापूस आर्यचे ममीक घिऊन रत्नागिरीक सासयेकडे जाऊक  गेलो.  आर्यक तडे कोन बघतलो म्हनान तेका हडेच मुलकात ठेयल्यानी.

रामगो तेका आपले शाळेत घिऊन गेलो.आर्यचे शाळेत जाऊक शाळेची बस हुती.  हयसर काय बसबीस नव्हती. रामगो नी तेचे मित्रांवांगडा शेतातल्या म्हेरेंवरसून आर्य चलाक लागलो. लोका भाता कापीत हुती. वझी बांधीत हुती.  घराकडे व्हरत  हुती.  रामग्यान तेका भात कसो पेरतत, नांगरनी कशी करतत ,तरवो कसो लावतत सगळा येवस्थित सांगला. शाळेतल्या मास्तरांनी आर्यक रामग्यावांगडा बसूची परवानगी दिल्यानी