बदला

 #बदला

प्रवासाच्या थकव्याने कविता जरा उशिराच उठली. तिचा नवरा सारंग कधीचा ऑफिसला गेला होता. जरा आळोखेपिळोखे देऊन ती अंघोळीला गेली. न्हाऊन आल्यावर चहा करण्यासाठी कठड्याजवळ गेली तर तिथे कॉफीचा मग होता ज्यात बरीच कॉफी शिल्लक होती.

 सारंग तर कॉफी पीत नाही मग..ती मनाशीच म्हणाली. तिने चहा उकळत ठेवला व केर काढायला म्हणून दिवाणखान्यात गेली. पहाते तर काय, टेरेसमधून दिवाणखान्यात उमटलेली कुंकवाची पावलं..ती पावलं पहाताच कविताची भीतीने गाळण उडाली. 

कविता ती कुंकवाची पावलं ओल्या फडक्याने पुसू लागली पण छे! ती पुन्हा उमटत होती. कविताच्या अंगावर सर्र्कन काटा आला. भीतीने ती दरवाज्याजवळ गेली. तिने दार उघडलं आणि..आणि..दारात ती धुसर आक्रुती उभी होती. तिला पहाताच कविता जागच्याजागी धरथर कापू लागली.

 कोण होती ती आक्रुती? ती आक्रुती कविताच्या नात्यातली होती. हो,कविताची सख्खी जुळी बहीण सविता. 

सविताचं लग्न सारंगशी झालं हेच मुळी कविताला आवडलं नव्हतं. लहानपणापासून प्रत्येक वस्तू..बाहुलीपासून ते फ्रॉक,चप्पल अगदी अंतर्वस्त्रसुद्धा एकसारखी घेणाऱ्या त्या जुळ्या बहिणी.

 त्यांच्या मम्मीपप्पांनी त्यांना लाडाने सवयच लावलेली तशी. आता मात्र वयात येता येता सविताची उंची ,बांधा हा कवितापेक्षा सरस दिसू लागला. 

सविताकविताच्या मम्मीने दोघी बहिणींची नावं विवाहमंडळात नोंदवली. पहिलं स्थळ आलं ते सारंग चक्रपाणी यांच तेही कवितेहून उजव्या दिसणाऱ्या सवितेसाठी. 

कविताला सारंगचा गौरवर्ण,तरतरीत नाक, कुरळे केस सगळं सगळं आवडलं होतं. तिच्या स्वप्नातलाच राजकुमार जणू त्यांच्या घरी आला होता पण त्याने मागणी घातलेली सवितेला. 

मम्मीपप्पा,सविता सगळे खूष होते. घराणंच होतं तसं वजनदार. शहरात टुमदार बंगला,गावचा वाडा,बागायती शैती,दिमतीला आलिशान गाड्या..शिवाय सारंगचं वकीलीचं शिक्षण. एक नामवंत वकील म्हणून तो जिल्ह्यात प्रसिद्ध होता. पण हे सारं सुख आता सवितेला मिळणार होतं. कविताने तोंडावर खुशीचा,प्रसन्नतेचा मुखवटा परिधान केला असला तरी ती आतून जळत होती,एखाद्या जळत्या मेणबत्तीसारखी तिची गत झाली होती.

पुढे वाचा--