आईची शाळा
आईची शाळा
तिच्या उदरी अंकुर उगवला नाही, परंतु ती हताश
झाली नाही. तिच्या शाळेतल्या प्रत्येक मुलाला
तिने आपलं मुल मानलं.
आज तिच्या हस्ते त्या शाळेचं नवीन नामकरण
झालं. सर्व विदयार्थ्यांनी, पालकांनी मिळून
शाळेचं नाव ठेवलं होतं,'आईची शाळा'.
खरी गोम
खरी गोम ©®गीता गरुड. छाया सासरी आल्यापासनं बघत होती. नणंद रजनी कामाच्यावेळी बरोबर पसार व्हायची. काम म्हंटलं की तिचं डोकं धरायचं. छायाची सासूही लेकीचे अति लाड करायची. लेकीला जरा बरं नसलं तरी अस्वस्थ व्हायची. रजनी आपल्या आईच्या हळवेपणाचा नेमका फायदा घ्यायची. छायाच्या सासूला आमवाताचा त्रास होऊ लागला. तिच्या हातापायाची बोटं आखडू लागली. मरणाची थंडी, त्यात छाया घराबाहेरल्या मोरीत एकटीच भांडी घासत बसायची. रात्रीची झाकपाक होऊन खोलीत जाईस्तोवर खूप उशीर झालेला असायचा. छायाचा नवरा विश्वास मग तिच्यावरच चिडायचा. "छाया, गो वाजले किती? बारा वाजेतागद भांडी घासीत रव्ह. पटापटा कामा आटपूक व्हता काय तुका! आता निजाचा कवा नि कामार जाव्चा कवा?" "तुमका काय वाटता, मिया आस्ते आस्ते कामा करतय. गोगलगाय असा काय मिया. भाकरी केलय, मासे सुटी केलय, भाजलय, सार केलय. टाईम लागताच नाय ओ समदा करूक. तेतूर लायटीर धाड भरली ती वाटुचाव लागला." "तवाच सार भारी झाललो. मिक्सरार अशी चव येना नाय." "सगळा खरा पन माकाव इतकी कामा करुची सवय नाय ओ. तुमच्या भयनीक रजनीक वायच हातबॉट लावूक सांगलास तर बरा हो...
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा