गोष्टी मनामनातल्या

  गोष्ट एका आजीची (भाग तिसरा) निरंजनची लेक,जाई इयत्ता सातवीतली पण अजुनतरी स्वभावाने प्रांजळ होती. नानी आवडायची तिला. नानीचं नि तिचं बरं पटायचं. पण अजून एप्रिलच चालू असल्याने निरंजन बावचळला. "अगं,नानी जुनमधे आणतो न् तुला!" "का? मला तुम्हाला पहावसं वाटलं तर मी थोडं आधी आले तर नाही का चालणार!" -------------------------------------------------- नानीच्या या प्रश्नावर निरंजनला काय बोलावं ते समजेना. तो हडबडला. निरंजनची बायको शर्वरी हीने निरंजनकडे एक रागीट कटाक्ष टाकत त्याच्या हातातला रिसिव्हर जवळजवळ हिसकावून  घेतला. ती नानीला समजावण्याच्र्या सुरात म्हणाली..."अहो,आई आम्हांला कशी अडचण होईल तुमची! तुमचंच घर आहे. कधीही येऊन रहा पण न् माझे मम्मीपप्पा आलेत सध्या. एकतर टुबीएचकेचं घर. एक बेडरुम मम्मीपप्पांना,एक आम्हाला..तुमची तशी नाही म्हंटलं तरी गैरसोयच होईल हो तेंव्हा जुनमधे आम्ही तिघंही येतो तुम्हांला न्यायला." 'मम्मीपप्पा आले की सासूने येऊ नयेसं कुठे असतं! मी निजले असते हॉलमधे..त्यात काय एवढं. मलाही बरेच दिवस झालेत तुझ्या मम्मीपप्पांना भेटून. ...

  गोष्ट एका आजीची (भाग दुसरा)  तेरेदेसाई परत मागे आले. "तुमचं नाव..नंदूला सांगितलं पाहिजे ना." नानी हसली,"नाव दमयंती पण नानीच म्हणतात मला सगळे..अगदी माझी मुलंही नानीच म्हणतात. नानी श्रीखंडे म्हणून सांगा त्यांना." "बरं" असं म्हणत तेरेदेसाई घराकडे वळले. -------------------------- तेरेदेसाई समोरच्या बंगल्याचं फाटक उघडून आत शिरेस्तोवर नानी त्यांच्या पाठमोऱ्या आक्रुतीकडे बघत राहिली. तिच्या नवऱ्याची आठव आली तिला. हयात असते तर तेरेदेसाईंच्याच वयाचे असले असते..तिच्या मेंदूने गणित मांडलं. एक सुस्कारा सोडला. जाणारा जातो पण त्याच्या आठवणी सतत अवतीभवती रेंगाळत असतात. नानीचं तसंच काहीसं होत होतं. शाळेत सूर्य तळपतील, चंद्र झळकतील तारे अपुला क्रम आचरतील असेच वारे पुरे वहातील होईल काही का अंतराय मी जाता राहील कार्य काय ही कविता कितीदातरी  शिकवलेली तिने पण तिला भा. रा. तांबेंना ओरडून सांगावसं वाटतं होतं..कवीवर्य..सुर्य तळपो की तारे झळको तरी जोडीदाराची साथ सुटली की राहिलेल्याच्या मनात दाटलेला अंधार हे सुर्य,तारे कितीका प्रकाशमान असुदेत..नाही घालवू शकत...

  गोष्ट एका आजीची (भाग पहिला) नानी तिच्या नवीन ड्युप्लेक्स  बंगल्यातल्या खिडकीशेजारी बसली होती. समोर आटोपशीर आवार, गार्डनिंगसाठी थोडी जागाही होती. फुलझाडं आणायची होती तिला. कुंड्या,खत,माती,रोपं..सगळं आणायचं होतं. बंगला छान टुमदार होता. नक्षीदार गेट, शहाबादी फरशांचं छोटंसच का होईना अंगण, तुळशी व्रुंदावन. सागवानी दरवाजातून आत प्रवेश केला की  दिवाणखाना,बेडरुम,एटेच्ड वॉशरुम. दिवाणखान्याला  लागुनच  नागमोडी वळणाचा जिना. जिन्याने वर गेलं की तिथे एक बेडरूम,किचन,टॉयलेट,बाथरुम. मागच्या बाजूलाही गार्डनिंगसाठी छोटीसी जमिनीची तुकडीच म्हणा एवढा छोटा भाग.. उन्हाळ्याची सुट्टी असल्याने मुलं इकडेतिकडे खेळत होती. त्यांचा कल्ला चालला होता. नानी त्यांचा खेळ बघत बसली होती. संध्याकाळ झाली तशी नानी घरात आली. तिने देवासमोर दिवा लावला. देवाला नमस्कार केला. टिव्हीवरील मालिका पहात बसली. तेचतेच सासूसुनेचे रुसवेफुगवे पाहून तिला चीड आली तशी ती थालीपीठ टाकायला वळली. थालीपीठाच्या भाजणीचा सुगंध घरभर पसरायला वेळ लागला नाही. प्रथमेश,निरंजनच्या पप्पांना किती आवडायचं थालीपीठ..चारे...

  वैशाखराणी ©®गीता गरुड. नेसली आकाशी जरतारी दिमाखात वैशाखराणी आकाशी रंगावर खुले गुलाबी शाल्मलीची खडी वैशाखराणीच्या स्वागता पायघडी सोनमोहराची ल्याली कंठीहार कण्हेरीचा आणिक पैजणे सुरंगीकळ्यांची कानी बहाव्याचे डूल नाकात पलाशाची नथ देवचाफ्याचे हो बाजूबंद केसांत सुवासिक अनंत सोनसळी पदर अंगावर फुललाय ताम्हण डोळ्यांत अमलताश नि गुलमोहर भाळी हळदीकुंकूम रेखीव रेशीमपाऊले उमटवीत आली निसर्गराजाची साजिरी लेक

  ग्रीष्मफुलोरा ©®गीता गरुड. ताम्हणपुष्पांचे जांभुळके झुबके नील नभावर कशिदाकारी जसे उन्हांत पहावी गुलमोहराची लालिमा हिरव्याकंच पंखांत लालबुंद पिसारा गुलाबी शाल्मली फेडते लोचनपारणे लोभसवाणे रुपडे वेड्या मना भुलवे ठाऊकै स्रुष्टीला दोनाचे होतात चार तरुणाईसाठी बहावातोरणांचा साज माहेराच्या परसवात फुलते अबोली गजरा कराया येती त्वरेने लेकीबाळी घामाचा कामाचा शिणवटा करी दूर शुभ्रधवलसे इवलाले मोगऱ्याचे फुल मखमली पलाश हाकारितो पाखरांना अस्मानात पेटलेला हा अंगार भगवा कुठे फुले सोनमोहर कुठे फुले चाफा निसर्गाची रंगपंचमी पहा रे मानसा

  अजब नातं ©®गीता गरुड. तनुने मनापासून प्रेम केलं अवीवर. अविनाश राजे..तिचा शाळेपासूनचा मित्र. कॉलेजातही दोघं सोबत. कॉलेजात त्यांची जोडी फेमस होती. अवी पुढे शिकण्यासाठी परदेशात गेला. जाताना तनुला सांगून गेला,"माझं शिक्षण पुर्ण होताच मी भारतात येईन. मग आपण लग्न करु." "बघ हं. नाहीतर मी तुझी वाट बघता बघता म्हातारी होईन नि तू तिथं बिर्हाड थाटशील."   "हेच ओळखलंस मला. तुला तसं वाटतं तर मी नाही जात  परदेशात." "कसला चिडतोस रे. तू पण ना. चेष्टा केली मी तुझी." "तनू,नको अशी चेष्टा करुस. जिव्हारी लागते बघ," असं म्हणत अवीने तनुला जवळ घेतलं. तिच्या कपाळावर आपले ओठ टेकवले. दोघंजणं अस्ताला जाणारा सुर्य बघत बसली. दोघांचेही कंठ दाटून आले होते. काही वर्षांपूर्वी एकामेकाला न ओळखणारे दोन जीव,एकमेकांत निर्भेळपणे गुंतून गेले होते..अलवार गुंता..भावनांचा..दोघांचेही पापणकाठ ओलावणारा." दोघांनी एकमेकांचा निरोप घेतला. तनु त्या दिवशी रात्री झोपू शकली नव्हती. अवी तिच्यापासून दूर जाणार ही जाणीव तिला झोपू देत नव्हती. तनूने मम्मीपप्पांना अवीबद्दल काहीच सांगितलं नव्ह...

   नवा डाव ©®गीता गरुड. राजश्री व श्रेयस,दोघेही परदेशात वास्तव्यास होते व नुकतेच आईवडिलांना भेटावयास भारतात आले होते. मायदेशी आल्यापासून श्रेयसचं रोमँटिझम अधिकच वाढलं होतं. कुठे आईबाबा दिसत नाहीसं बघितलं की लगेच राजश्रीला मागून मिठी मारे. तिच्या गोऱ्यापान मानेवर ओठ टेकवे. राजश्रीचा मात्र कोण बघतय का या भीतीने जीव अर्धामुर्धा होई. शेजखोलीत ती त्याला चांगलेच रागे भरे. मग तोही लाडात येऊन म्हणे,"राज,तिथे असं कोण बघतय का या भितीत हळूच तुला मिठीत घेण्यात जे थ्रील असतं ना ते एकांतात मिठीत घेण्यात नाही गं." यावर राज म्हणे,"वेडा आहेस अगदी,प्रेमवेडा. हे प्रेम किती वर्ष उतू जाणार असं?"   "म्हातारे होईपर्यंत.. नव्हे चिरकाळ." मग राज त्याच्या मिठीत विरघळून जाई.   श्रेयसची लहान बहीण रेवती तिच्या मुलाला,निरजला घेऊन दादावहिनीला भेटायला आली. दोन वर्षापूर्वी एका अपघातात रेवतीचे पती मिलिंद जागीच गतप्राण झाले होते. त्यावेळी श्रेयस व राजश्री तिला भेटायला आली होती. त्यांनी तिला माहेरी रहाण्यास सांगितलं होतं पण तिने नकार दिला होता. ती मिलिंदच्या वडिलांसोबत सासरी रहायची. निरजचाही ...